Πώς μπορεί ένα μικρό πουλάκι να πάρει κι αυτό θέση σε μια τάξη και να γίνει μέρος της; Κι όμως αυτό είναι δυνατόν, όταν εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο λογικής και σύγχρονης εκπαιδευτικής πραγματικότητας, η οποία ορίζει ευελιξία στον τρόπο σκέψης καθώς και ανάπτυξη της περιβαλλοντικής συνείδησης.

Στην τάξη της Α΄Δημοτικού εντάχθηκε φέτος ένας μικρός τέτοιος φίλος. Το χρώμα του πορτοκαλί, αρσενικούλης με πολλή διάθεση… για τραγούδι! Για να αποκτήσουμε το καναρινάκι μας προσπαθήσαμε όλοι. Από κοινού μαζεύτηκαν τα χρήματα κι όλοι μαζί τον φροντίζαμε. Κάθε βδομάδα οριζόταν ένας υπεύθυνος και αυτός είχε την αρμοδιότητα να αλλάζει καθημερινά το νερό του πουλιού, να ελέγχει την τροφή του και την καθαριότητα του κλουβιού του. Το ίδιο παιδί το Σαββατοκύριακο φιλοξενούσε στο σπίτι του το καναρίνι μας και το επέστρεφε τη Δευτέρα.

Τι κερδίσαμε από αυτήν τη διαδικασία… Υπευθυνότητα, μαθαίνοντας να φροντίζουμε και κάποιον έξω από τον εαυτό μας, ευαισθητοποίηση περιβαλλοντική, και... μια λάμψη, ένα φως στα παιδικά ματάκια… Αναντικατάστατο και μοναδικό…