Λιακάδα, μάθημα, κέφι, θεατρικότητα, παιχνίδι ταιριάζουν όλα μαζί; Έχουν κάποια σχέση; Κι όμως κάτι γίνεται… Αν αφαιρέσεις μάλιστα ταβάνια, τοίχους και πίνακες, τότε τα πράγματα φαντάζουν ακόμα πιο εύκολα. Υμηττός… Μια ανάσα πνοής στην κατάμεστη από αυτοκίνητα και πολυκατοικίες Αθήνα αποτέλεσε την έμπνευση για να συνδυαστούν τα παραπάνω. Ετοιμαζόμαστε μέρες πριν...

Σχέδια εργασίας με στόχο την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση των παιδιών, την κιναισθητική ανάπτυξή τους και τη μιμητική τους ικανότητα δημιουργήθηκαν από τις δασκάλες, ενώ οι μπάλες και τα σκοινάκια είχαν περίοπτη θέση στα πράγματά μας.

Πέμπτη πρωί με πολλά κέφι και διάθεση κινήσαμε με προορισμό τον ευρύτερο χώρο της Μονής Καισαριανής. Απλώσαμε τις ψάθες μας κάτω από τα δέντρα και αφού πρώτα γευματίσαμε, διότι νηστικό αρκούδι δε χορεύει , περάσαμε στο μάθημά μας. Μιλήσαμε για τα φυτά, τη διαδικασία της φωτοσύνθεσης, διαβάσαμε μύθους λουλουδιών και τους αναπαραστήσαμε ενώ στο τέλος δεν ξεχάσαμε να φτιάξουμε κι ένα γεωμετρικό σχέδιο χρησιμοποιώντας και την τεχνική του κολάζ. Βεβαίως, στον Υμηττό δεν πήγαμε μόνο για μάθημα. Γίνεται να βρίσκεσαι στην εξοχή και να μην τρέξεις, να μη γελάσεις, να μη σκίσεις λίγο το γόνατό σου πέφτοντας καθώς κυνηγάς την μπάλα; Και πάνω απ’ όλα να μην ακούσεις αυτό το γεμάτο από χαρά γέλιο των παιδιών που χαίρονται να κάνουν το πιο απλό… να παίζουν σαν παιδιά.

Κρατάω σήμερα τη φράση του Βασιλάκη που ξαπλωμένος κάτω από ένα δέντρο κοιτάζει ψηλά και μουρμουρίζει :

«Κυρία, νιώθω ότι είμαι στον παράδεισο. Δε βλέπω τοίχους και ταβάνια, αλλά τον ουρανό…»

Η δασκάλα της Α’ τάξης

Σπανού Βασιλική