Αρχικά φυτέψαμε ως είθισται τις φακές και τα φασόλια μας στα πολύ σε όλους μας γνώριμα κεσεδάκια. Χρησιμοποιώντας βαμβάκι,όσπρια και νερό το κάθε παιδί έφτιαξε την προσωπική του γλαστρούλα. Μετά από δυο – τρεις μέρες άρχισε η διαδικασία των ερωτήσεων και των πιθανών απαντήσεων.  “Γιατί το δικό μου δε φύτρωσε καθόλου;” “Γιατί το δικό μου είναι πιο ψηλό”, “Και πώς καταφέρνει και μεγαλώνει μόνο με νερό;”. Τα παιδιά οδηγήθηκαν εύκολα από μόνα τους στις απαντήσεις που έψαχναν και με ενδιαφέρον καθημερινό παρατηρούσαν την ανάπτυξη των φυτών. 

Τα παιδιά μέσα από αυτήν τη διαδικασία αντιλήφθηκαν:

Στην πορεία  φέραμε στην τάξη μας τρεις βασιλικούς, ένα είδος κάκτου και φυτέψαμε σε κανονική γλάστρα με χώμα και νερό τα φασόλια μας. Τα παιδιά παρατηρούσαν καθημερινά τα φυτά και άρχισαν να ανακαλύπτουν πως το κάθε φυτό έχει τις δικές του ανάγκες. Μπήκαν στη διαδικασία, δηλαδή, να ξεχωρίζουν ότι όλα τα παραπάνω ποικίλλουν ανάλογα με το φυτό.

Έτσι, τα παιδιά μέσα από αυτή τη διαδικασία αντιλήφθηκαν πόσο διαφέρουν τα φυτά ως προς:

Αναλαμβάνοντας τη θέση του κηπουρού με τη βοήθεια της δασκάλας τα παιδιά ενδιαφέρθηκαν για ζωντανούς οργανισμούς πέραν του εαυτού τους και έγιναν παρατηρητές της ίδιας της ζωής. Κι η αλήθεια είναι πως ήταν μια διαδικασία που τα συγκίνησε και διήγειρε το ενδιαφέρον τους. Μια πολύ ιδιαίτερη εικόνα μου αποτυπώθηκε στο μυαλό . Ένα από τα πιτσιρίκια γύρισε και είπε σε μια κουβέντα μας για το πόσο σημαντικό είναι να φροντίζουμε τα φυτά κι ακόμα να τους μιλάμε κάποιες φορές:

 “Ε, κι εγώ όταν θα έρχομαι το πρωί  θα λέω καλημέρα στις φακές μου!”