Η επιγραφή με την αιτία της θανατικής Του καταδίκης

Ο Σταυρός, αυτό το σύμβολο της Θεϊκής θυσίας, σχεδόν από την αρχή του ιστορικού βίου της Εκκλησίας, περιβλήθηκε από τους πιστούς με μεγάλο σεβασμό και έγινε το σημαντικότερο σύμβολο σε ολόκληρο τον Χριστιανικό κόσμο. Η εμφάνισή του στο ιστορικό προσκήνιο τον 4ο αι. μ.Χ. και η εξαφάνισή του από αυτό τον δωδέκατο αι. μ.Χ., θεωρήθηκε είτε ως μία ιερή ιστορία είτε ως ένας θρησκευτικός μύθος. Ένα από τα πολλά αμφιλεγόμενα ζητήματα, τα οποία σχετίζονται με τον Σταυρό του Ιησού, είναι τα τεμάχια εκείνα, τα οποία κόπηκαν από αυτόν και εστάλησαν σε διάφορα μέρη της Χριστιανοσύνης. Ένα από τα τεμάχια αυτά, έχει ελκύσει περισσότερο από όλα τα άλλα το ενδιαφέρον πολλών ερευνητών. Ποιο είναι αυτό και ποια η «ιστορία» του; Είναι αυθεντικό ή είναι άλλη μία καλοστημένη απάτη της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ανάλογη με αυτή της «Κωνσταντίνειας δωρεάς»; Σε όλα αυτά τα ερωτήματα θα προσπαθήσουμε να δώσουμε εκείνες τις απαντήσεις, οι οποίες θα ρίξουν φως σ’ ένα από τα σημαντικότερα κειμήλια του Χριστιανισμού, ανάλογης σπουδαιότητας με εκείνο της Σινδόνης του Τορίνο.

  Ο ΣΤΑΥΡΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Ο σταυρικός θάνατος ως τρόπος εκτέλεσης είναι αρκετά παλαιός. Εκτός από τις αναφορές του πατέρα της ιστορίας Ηροδότου (484 – 430; π.Χ.), υπάρχουν επίσης στοιχεία για την χρησιμοποίησή του από τους Ινδούς, Ασσυρίους, Σκύθες, Νουμιδιανούς, Καρθαγενίους και Πέρσες. Οι Ρωμαίοι, σύμφωνα με πληροφορίες τις οποίες διέσωσαν Λατίνοι συγγραφείς όπως ο ρήτορας Κικέρων (106 – 43 π.Χ.), ο φιλόσοφος Σενέκας (4 π.Χ. – 65 μ.Χ.), ο ρητοροδιδάσκαλος Κοϊντιλιανός (30/36 – 96 μ.Χ.), ο Εβραίος ιστορικός Ιώσηπος (37/8 – 100; μ.Χ.), αλλά και από κάποια αρχαιολογικά  και ανθρωπολογικά ευρήματα, στα σπήλαια της περιοχής της νεκράς θαλάσσης (χειρόγραφα του Κουμράν) και στην Γκιβάτ χα-Μιβτάρ (μία τοποθεσία βορειοανατολικώς της Ιερουσαλήμ) αντίστοιχα, χρησιμοποιούσαν το τρομερό αυτό μέσο θανατώσεως για τους προδότες, τους επαναστάτες, τους δολοφόνους και τους δούλους.

Πιο συγκεκριμένα, αφού ο καταδικασθείς μαστιγωνόταν, υποχρεωνόταν να μεταφέρει ο ίδιος τον σταυρό στον χώρο της εκτέλεσής του, όπου εκεί καρφωνόταν πάνω σ’ αυτόν. Εκτός όμως των προαναφερθέντων πληροφοριών για τον τρόπο σταύρωσης, οι ιστορικοί Γάϊος Σουητώνιος (70 – 140 μ.Χ.) και Δίων Κάσσιος (163; - 230; μ.Χ.) διασώζουν μία πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία για το αντικείμενο της έρευνάς μας. Ήταν σύνηθες γι’ αυτούς, οι οποίοι ήταν καταδικασμένοι σε θάνατο, είτε σταυρικό είτε άλλου είδους, να φέρουν μία επιγραφή, στην οποία ανεγράφετο η αιτία της θανατικής τους καταδίκης.