Η επιγραφή με την αιτία της θανατικής Του καταδίκης

  Ο ΣΤΑΥΡΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Ο σταυρικός θάνατος ως τρόπος εκτέλεσης είναι αρκετά παλαιός. Εκτός από τις αναφορές του πατέρα της ιστορίας Ηροδότου (484 – 430; π.Χ.), υπάρχουν επίσης στοιχεία για την χρησιμοποίησή του από τους Ινδούς, Ασσυρίους, Σκύθες, Νουμιδιανούς, Καρθαγενίους και Πέρσες. Οι Ρωμαίοι, σύμφωνα με πληροφορίες τις οποίες διέσωσαν Λατίνοι συγγραφείς όπως ο ρήτορας Κικέρων (106 – 43 π.Χ.), ο φιλόσοφος Σενέκας (4 π.Χ. – 65 μ.Χ.), ο ρητοροδιδάσκαλος Κοϊντιλιανός (30/36 – 96 μ.Χ.), ο Εβραίος ιστορικός Ιώσηπος (37/8 – 100; μ.Χ.), αλλά και από κάποια αρχαιολογικά  και ανθρωπολογικά ευρήματα, στα σπήλαια της περιοχής της νεκράς θαλάσσης (χειρόγραφα του Κουμράν) και στην Γκιβάτ χα-Μιβτάρ (μία τοποθεσία βορειοανατολικώς της Ιερουσαλήμ) αντίστοιχα, χρησιμοποιούσαν το τρομερό αυτό μέσο θανατώσεως για τους προδότες, τους επαναστάτες, τους δολοφόνους και τους δούλους.

Πιο συγκεκριμένα, αφού ο καταδικασθείς μαστιγωνόταν, υποχρεωνόταν να μεταφέρει ο ίδιος τον σταυρό στον χώρο της εκτέλεσής του, όπου εκεί καρφωνόταν πάνω σ’ αυτόν. Εκτός όμως των προαναφερθέντων πληροφοριών για τον τρόπο σταύρωσης, οι ιστορικοί Γάϊος Σουητώνιος (70 – 140 μ.Χ.) και Δίων Κάσσιος (163; - 230; μ.Χ.) διασώζουν μία πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία για το αντικείμενο της έρευνάς μας. Ήταν σύνηθες γι’ αυτούς, οι οποίοι ήταν καταδικασμένοι σε θάνατο, είτε σταυρικό είτε άλλου είδους, να φέρουν μία επιγραφή, στην οποία ανεγράφετο η αιτία της θανατικής τους καταδίκης.